Başardım Artık Yabancıyım 14 Şubat 2019

Başardım Artık Yabancıyım 14 Şubat 2019

Mahalle kültürü farklıdır. Köyüm olmadı ama her şeyden beni koruyan bir mahallem vardı. Mahallemde bulunan lise hemen hemen benimle aynı yaştadır. 1994 Yılında inşaatına başlanan yapı 1995 yılında eğitim hayatına başlamış. Mahallemizde yada en azından evimizin bulunduğu 3-4 sokaklık yarı çapta girip çıkmadığım ev yoktur. Hangi kapı nasıl açılır, hangi komşumuz anahtarlarını nereye saklar iyi bilirim. Gerçi son 2-3 yıldır eski topraklar yerlerini, yeni ve genç komşulara bıraktılar ama onlarda pek komşuluk nedir bilmezler. Galiba şu zamanlarda hâlâ kapısının üzerinde anahtarını bırakabilen tek ev dedemlerin evi…

Eskiden komşular anahtarlarını evde unutup dışarıda kalırlardı. Karılar dedikodu yapacaklar, çok önemli şeyler ya bu dedikodular evden çıkarken sadece akıllarını alır anahtarlarını evde bırakır öyle çıkarlardı evlerinden. Sonra bir bakmışsın bir rüzgarla hooooppppp kapı kapanmış bizim güzel ayaklı haber ablamız dışarıda kalmış. İşe bak ocakta yemek var ve altı açık. Hopppp Hades gel buraya şu kapıyı aç be evladım… Tabi ben o zamanlar kötü bir karakter değil, terbiyesi ile parmakla gösterilen mahallenin sevilen veletlerinden biriyim. Birde ufak tefek bir şeyim tuvalet camından, yarım açılan pencerelerden rahatlıkla geçebiliyorum. Anneannem hırsıza yol gösteriyorsun diye bana çok kızardı ama kadıncağız dışarda kalmış ne yapabiliriz ki?

Mahalle kültürü başkadır. Ablalarımız, teyzelerimiz, abilerimiz, kardeşlerimiz herkes birdi mahallemizde. Yağmur yağdığı zaman bahçelerden mis gibi toprak kokusu gelirdi. Şimdilerde yeni taşınanlar her yeri garaj, her yeri beton yapmış. Şimdi yağmur yağdığı zaman toprak değil, beton kokuyor mahallemiz. Sadece bu mahalle mi? Tüm Adapazarı öyle olmuş…  Bu şehre yabancılaşmaya başladığımı ilk böyle anladım.

Bizim üst sokak vardır. Bizim zamanımızda okul olsun olmasın çocuk kaynardı orası. Şimdilerde bir iki tane ufaklık var beni tanımıyorlar. Birkaç laf attım ama kafalarını tabletlerinden kaldıramadılar veletler. Yav insan arkadaşıyla sokakta buluşup yan yana tabletten oyun oynar mı? Evinizden de oynayabilirsiniz bunu yanlış mıyım? Çocukluğa yabancılaştığımı da bu çocukları görünce anladım. Çok değil askere gitmeden önce o mahalleye girdim mi küçük dingiller illa yolumu keser Hades abi diye konuya girip illa birkaç şey sorarlardı. Şimdi yolumu kesen hiç çocuk yok. Daha daha yabancılaştım galiba bu mahalleye.

Lise yıllarıma kadar minibüsçü abiler asla bana nerede ineceksin diye sormazlardı. Zaten çoğu mahallemizin abileri olduğu için hangi evde oturduğumu, kimin kardeşi olduğumu, kimlere emanet olduğumu iyi bilirlerdi. Sonra lise yıllarının sonlarına doğu bir kızla binmeye başladım bu minibüslere ineceğim durak değişti. İlk bu zamanlar başladılar sormaya nerede ineceksin demeye, sonra şoförler değişti. Semtimiz abileri gitti yerine değişik değişik tanımadığım adamlar geldi. Fakat onlarda az çok tanıdılar bizi bu sefer soru şuna döndü; “Camide mi ineceksiniz?” Kız arkadaşım Camii’nin orada oturuyordu. Benim ev 4-5 sokak ötede… Bu sefer ben değil ama insanlar bana yabancılaşmaya başladı.

Şimdi Sigorta minibüs hattında sadece şoförler değil çoğu araç bile değişmiş. Tanıdığım ve hiçbir zaman bana nerede ineceksin diye sormayan adam bugün bana nerede ineceksin diye sordu. Arabada son iki yolcu kalmıştık, ilk önce ona söylüyor zannettim ama ısrarla sorunca soru bana olduğunu anladım. Artık kesin bir kanı varsa bu mahalle o eski mahalle değil. Ben o eski ben değilim. Artık bir yabancıyım.  Bu ne demek oluyor?

Biliyorsun insan genelde cevabını bilmediği soruları sormaz ama hangi cevap bu soruya daha çok yakışıyor şuan karar veremediğim için “bu ne demek oluyor?” sorusunu cevapsız bırakıyorum.

Cevaplar kafamda alev alev yanıyorken ben uygarlığa baş kaldıran bir mağara adamı gibi şimdi mağarama çekiliyorum. Burada yalnızım, yalnız olduğum için güvendeyim. Başardım artık, ben bir yabancıyım…

You May Also Like

Yorum yapılmamış on This Post

Bir Cevap Yazın

Bloga e-posta ile abone ol

Bu bloga abone olmak ve e-posta ile bildirimler almak için e-posta adresinizi girin.

Diğer 4.260 aboneye katılın

%d blogcu bunu beğendi: